Ṣubḥ-i-Azal on the 13th Gate of the Ninth Unity of the Bayān (from mutammim’ul-bayān/the Continuation of the Persian Bayān) (Translation and original Persian)
The 13th Gate of the Ninth Unity
Concerning this, that you must absolutely never ever rend/destroy (takhriqanna) any book.
The quintessence of this Gate is this: that no matter has been graver than that a human being should step outside the bounds of their own modesty and dignity—just as has been witnessed in this Manifestation from certain adherents of the religion of the Furqān [i.e. Islam]: those who labored for years in religion, deemed themselves arbiters in the presence of God, yet issued verdicts against the very Soul of Reality, tore apart with their own hands His Book—which had been revealed from the Tongue of Truth—and rendered judgments without right. This has been observed from some among them—indeed, even from their lowest ranks. And this occurred only because their highest figures set this mode of conduct into motion, such that the lower, through the baseness of their own lowness, propagated that unloved act among the servants.
And how many persons there have been who cast away the Tablets of that Essence of the Exclusive Oneness (dhāt-i-aḥadīyat)—or tore them apart and scattered them—or threw them into water; just as the verses of the Book of Justice were cast into the well in the land of [the letter] fāʾ (ف) [i.e. Fars], such that from its root and branch nothing was left remaining save a little. By that very act they became tormented in this world and the next, forfeiting their own defiled souls, and were joined to the infernal fire. And this deed spread onward until it reached every rank and station, whereby all souls, through this very act, became veiled from the moments of proximity to the Divine, and passed these few days of their brief lives in ingratitude. Therefore, if you possess insight, O people of the Bayān, at the very least remove this vile habit from among yourselves, lest this act become an established custom among your souls— so that in the other/final Manifestation it does not culminate with the Point of Reality. For if this act not be abandoned, it will in the end terminate at the subsequent Point, and He whom God shall make Manifest will be grieved on the Day of the Manifestation; and this ugly affair will extend to the trees of Reality, remaining without end unto the end without end.
Strive, then, that no book, tablet, or sheet of paper be cast away or torn in your midst; keep the abandonment of such acts before your sight, that by this means you may attain deliverance, be rescued from the fire of perdition, abide in everlasting bliss, and prosper in the Hereafter/Finality—and that these unworthy deeds do not reach the Tree of Reality. And you, O people of the Bayān, are with God the best of creation—known before God for goodness, the elevation of character, the dignity of your station and ranks, and for equity and chivalric virtue in all affairs—rejoicing, with boundless joy, in whatever God has ordained concerning you.
Regard yourselves as a limpid mirror and a pure crystal facing It so that the effulgence of the Sun of Reality might shine within the essences of your blaze-fluxes. Be not baser than stone; rather, bring forth from your own essences precious jewels—namely the word of faith, sincerity, truthfulness, certainty, and pure love—so that by these spiritual traces you may illumine souls, horizons, and the darkened earth, and thereby attain the highest ascents of might and guidance. And who is nearer than God in command and judgment, if you but knew? If you are thus nurtured in this manner, the harm of these acts will not return, on the Day of Resurrection, to He whom God shall make Manifest; and you, O people of the Bayān, will have been the most rightly guided of creation in the sight of God.
And God is your Protector, and It is the Protector of the well-guided! (my trans.)
الباب الثّالث والعشر مِن الواحد التّاسع
فِي أَنَّ لَا تَخْرِقَنَّ كِتَابًا أَبَدًا
ملخّص این باب آنکه امری اهم از آن نبوده که انسان از حدّ حیا و وقار خود بیرون رود چنانچه در این ظهور مشاهده شده از سائرین دین فرقان که آنهایی که سالها زحمت در دین کشیده و خود را حکم از نزد خدا دانسته فتوی بر نفس حقیقت داده و کتاب او را که نازل از لسان حقیقت گشته به دست خود پاره نموده و حکم بدون حق داده چنانچه مشهود از بعضی از آنها شده، بل از ادنای آنها هم دیده شده است و این نبوده مگر آنکه اعالی آنها این طریق امر را جاری نموده تا آنکه ادنای با دنو دنائت خود آن امر غیر محبوب را در میان عباد جاری ساخته. و چه بسا از اشخاصى که الواح آن ذات احدیت را به دور آنداخته یا آنکه پاره نموده و ریخته یا آنکه به آب انداخته چنانچه آیات کتاب عدل را در ارض فاء به چاه ریخته از اصل و فرع آن باقی نگذارده مگر اندک و به همان عمل در دنیا و آخرت معذّب گشته و از خود جان پلیدش را درباخته و به نار ملحق شده و این عمل جاری شده تا به هر درجات و نقطه رسیده و کلیّۀ نفوس به همین عمل محجوب از لحظات قرب خداوندی گشته، این ایام عمر قلیل خود را در ناسپاسی به سر برده اند. پس هرگاه اگر بصیرت داشته ای اهل بیان اقلاً در میانۀ خود این عادت پلید را رفع نموده تا آنکه در بین نفوس شما این عمل سنت نگشته، شاید که در ظهور آخر به نقطۀ حقیقت منتهی نگردد، و چه هرگاه اگر ترک این عمل نداشته در آخرت به نقطۀ بعد منتهی شده و من یظهره الله در روز ظهور محزون خواهد شد و به اشجار حقیقت این امر زشت منتهی شد تا آخر بلا آخر باقی خواهد ماند. جهد نموده اینکه کتابی را یا آنکه لوحی را یا آنکه کاغذی در میانۀ خود به دور نینداخته و پاره ننموده و ترک این افعال را مد نظر خود داشته شاید که بدین وسیله نجات یافته و از نار هلاکت رهیده در نعیم لایزالی باقی مانده در آخرت رستگار گشته و این اعمال غیر لایق به شجرۀ حقیقت منتهی نگردیده. و شما خلق بیان عند الله بهترین خلق بوده و بین یدی الله معروف به نیکی و ترفیع اخلاق و تمنيع مقام و درجات خویش و اهل انصاف و مروت در جمیع شئون و به آنچه خداوند در حق شما جاری داشته مبتهج به ابتهاج مالانهایه گردیده. خود را مرآت صاف و بلورۀ بحت تلقای او نموده شاید آنکه تجلّی آفتاب حقیقت در ذوات افئدۀ شما تافته. از سنگ پستتر نبوده و از ذوات خود جوهرهای گرانبها بیرون آورید یعنی کلمۀ ایمان و اخلاص و صدق و یقین و محبت خالص تا آنکه به آن آثار روحانی انفس و آفاق و ارض ظلمانی را روشن و مضییء نموده در اعلی معارج عزّ و هدی مستوصل گردید و مَنْ أَقْرَبُ مِنَ ٱللَّهِ أَمْرًا وَحُكْمًا إِنْ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ. هرگاه به این ترتیب متربی گشته ضر این اعمال در قیامت بعد به من یظهره الله راجع نشده و شما خلق بیان اهدی ترین خلق نزد خدا بوده اید. وَٱللَّهُ وَلِيُّكُمْ وَهُوَ وَلِيُّ ٱلْمُهْتَدِينَ
